Barry Woudenberg

Dankzij een inspirerend youtube filmpje over wiki’s op het weblog van collega Tom, dacht ik meteen aan een Wiki als oplossing toen we besloten interactief met de deelnemers in een leergang een beleidsplan te ontwikkelen. Ook de keuze voor de Wiki was snel gemaakt, immers collega Rob werkt momenteel aan een Europese e-government wiki genaamd Trias Telematica en die draait op MediaWiki. Dit is overigens het hetzelfde systeem waarmee de beroemdste van de wiki’s, wikipedia, werkt.

Een wiki staat bekend om zijn eenvoud, en de open wijze waarmee grote groepen individuen content kunnen leveren en verbeteren.

Mijn strubbelingen met MediaWiki

Waar ik tegenaan ben gelopen toen ik mijn wiki wilde configureren, heeft mij zeer verbaasd. WikiMedia is zeer gericht op de content, maar ontbeert een goede manier van management van users en accounts. Er is geen simpele manier om userrechten toe te kennen. Ook de mogelijkheid om de wiki gesloten te houden, blijkt slechts ten dele mogelijk. De inhoud van de wiki en editing rechten zijn, hoewel niet eenvoudig, uit te sluiten voor anonieme gebruikers. Het verbaast mij echter ten zeerste dat WikiMedia de optie om nieuwe aanmeldingen niet kent. Bezien vanuit de filosofie van de wiki, die gebaseerd is op het adagium meer weten er meer dan één, is openheid en transparantie een vereiste. Echter, je mag van een systeem verwachten die al enkele tijd bestaat en een enorme populariteit kent, dat flexibiliteit en eenvoudige configuratie vanzelfzwijgend zijn.

Niets blijkt minder waar. Het aanpassen van voor de hand liggende opties, áls ze al kunnen worden ingesteld, vindt plaats in de configuratiebestanden. Dat betekent kladblok en php-bestanden wijzigen. Dat dit niet per sé ongebruiksvriendelijk hoeft te zijn, heb ik ondervonden in mijn experimenten met Linux distributies, Freebsd, phpsurveyor en allerhande webfora. De eenvoud waarmee je daar veelvoorkomende opties configureert, betekende vaak niet veel meer dan ergens een 1 of 0 veranderen. Dit is echter niet het geval bij MediaWiki.

Zo zorg je binnen MediaWiki ervoor dat anonieme gebruikers artikelen editen:

(..) search for this line
foreach($this->data[’content_actions’] as $key => $tab) { and insert after $tab) this if($this->data[’loggedin’]==1) had to place inside the data[’content_actions’] as $key => $tab) if($this->data[’loggedin’]==1) {

In mijn optiek kan dit vele malen eenvoudiger. Waarom niet gewoon: $hide_tabs_anon_user = 1 // indien “1”, verbergt tabs voor anonieme gebruikers,

standaard is 0 Code waaraan je vervolgens niks hoeft te wijzigen:
If $hide_tabs_anon_user = 0, doe dan niets
Else, voer uit $verberg_tabs(verwijder tabs)

Algemene conclusie, een wiki is vanuit content-perspectief eenvoudig en simpel, vanuit een configuratie- en administratorperspectief verre van dat. Willen makers van wiki’s dat hun systeem veel gebruikt wordt, en toegankelijk is voor leken, dan hebben ze nog een aardige week te gaan.

Eerder heb ik gesproken over identity 2.0, je digitale identiteit. Identiteit kent allerlei facetten. Zo wordt Identiteit bepaald door onze (inter)acties, webpresence en onze (persoonlijke) kenmerken zoals karakter, uiterlijk, voorkeuren, taalgebruik maar ook opleidingsniveau etc. In de online wereld is het, net als in veel offline situaties, belangrijk dat je jouw identiteit kunt aantonen. Hoe weet ik wie jij bent wie je zegt dat jij bent? Who’s the Dick on your site?

Identificatie is op internet nogal een probleem, doordat er geen centraal systeem voor identificatie bestaat: zoiets als een identificatielaag ontbreekt. Resulterend in duizend-en-een wachtwoorden. De oorzaak hiervan ligt bij het ontwerp van internet, waarin het idee van verificatie van identiteit nooit is voorzien.

Een voorbeeld dat ik heb besproken om dit probleem te lijf te gaan is OpenID. OpenID stelt je in staat om in te loggen op allerhande webdiensten zoals fora en blogs met behulp van dezelfde inloggegevens. Echter, OpenID garandeert een webdienst niet dat je persoon A of B bent. Hoogstens weet de webdienst dat je bent wie je zegt die bent. Als ik zeg dat ik Barry White ben, verifieert livejournal.com alleen bij mijn OpenID provider dat ik Barry White ben. Voor het digitaal aanvragen van een bouwvergunning of het verrichten van een creditcard transactie bij Amazon is dit echter niet voldoende. Er is standaard nodig die gebaseerd is op trust; zodat iedereen weet wie je zegt dat je bent, ook daadwerkelijk is wie je bent. Daarnaast kampt het internet met een toename in internetcriminaliteit waarin identiteitsfraude wordt gepleegd door middel van Phishing.

Kim Cameron, een medewerker van het door Microsoft overgenomen bedrijf ZOOMIT, is met dit probleem aan de slag gegaan. Volgens hem is een oplossing voor het toenemende probleem van internetcriminaliteit noodzakelijk om de huidige groei en ontwikkeling van internet voort te zetten. Cameron, die het falen van Microsoft Passport van dichtbij heeft kunnen meemaken, heeft zich over de uitdaging gebogen om tot het perfecte identiteitssysteem te komen. Cameron heeft 7 wetmatigheden vastgesteld die het succes of falen van identiteitssystemen bepalen. Zijn wetten zijn door pragmatiek en praktijk veelal ingegeven en wijzen in de richting van een noodzaak van een zogenaamd identity metasystem: een intermediair tussen verschillende identiteitssystemen.

Waarom een metasysteem met diverse identiteitssystemen? Waarom niet een systeem voor identificatie? Onze identiteit bestaat uit verschillende persona’s: die van de consument, burger, computer geek, de professional etc. Ieder van deze persona’s komen voor in verschillende contexten op het internet. Het is simpelweg niet wenselijk om in elke context dezelfde identiteit te gebruiken. Vraag jezelf af of je met DigiD ook wil inloggen op het bedrijfsnetwerk. Daarnaast is het simpel weg onmogelijk om een technisch systeem te ontwikkelen waarover (a) consensus bestaat tussen de identity providers en (b) de inhoud van de identiteitsvelden optimaal te maken voor elke context.

To be continued..

Je wil informatie niet dubbel hoeven bij te houden, dit geldt niet alleen voor het opgeven van informatie t.b.v. accounts zoals wachtwoorden, maar ook wil je content maar op een plek bewaren. Foto’s bewaar je op flickr, video’s op youtube, je vrienden op hyves, je gedachtenspinsels op je blog, je favoriete links op del.ic.ious, je activiteiten van minuut tot minuut op twitter.. Goed je begrijpt het punt. Voor alles heb je aparte webdiensten die elk op hun gebied de beste expertise hebben. Schoenmaker blijf bij je leest! Je wilt tenslotte specifieke content bijhouden bij die dienst die daar het beste en meest innovatief is. Het is iets typisch voor web 1.0 denken om alles op één plek te willen plaatsen. je wilt echter jouw favoriete films of recepten niet op drie plekken bijhouden.
Bovendien doe je je meerdere persona’s geweld aan door alles te centraliseren; wi wil immers de banden met oude vrienden onderhouden op dezelfde dienst waar je ook jouw zakelijke contacten bijhoud (linkedin).

Decentralisering is hoe dan strategischer om meerdere redenen. Al was het alleen maar om je vindbaarheid via google te vergroten. Goed, decentralisering is leuk, maar brengt ook ongemakken met zich mee. Een daarvan is het hieronder besproken hebben van meerdere accounts met apart logins. Dit is op te lossen door bijv. OpenID. Daarnaast wil je ook de informatie die betrekking heeft op jouw digitale identiteit op jouw manier selecteren, bundelen en presenteren. Om toch enig overzicht te houden in je online identiteit wil je ook dat op een aparte dienst onderbrengen die specifiek daar voor bedoeld is, zoals netvibes of pageflakes.

Deze diensten agregeren die informatie die jij selecteert en stellen je in staat deze in widgets te presenteren. Naarmate webgebruikers een groter decentraal netwerk krijgen, zullen deze diensten steeds populairder worden is mijn schatting. Kortom een rare paradox, decentralisering en een zekere vorm van centralisering gaan hand in hand om dezelfde reden: behoud van je digitale identiteit.

Dit is volgens mij het beeld van de gemiddelde internetter van deze tijd: Ik heb 5 emailadressen, ben lid van 15+ online communities en gebruik zoveel mogelijk verschillende inlognamen en wachtwoorden om veiligheidsredenen. Kortom, verstrikt in een verscheidenheid aan wachtwoorden en inlogcodes. Dit is best lastig om bij te houden. Sterker nog, het wordt steeds meer een obstakel om lid te worden van nieuwe communities en online diensten. Dit moet handiger kunnen.

Met dat idee is o.a. Microsoft al eens aan de slag geweest in de vorm van Microsoft Passport. Passport is mislukt onder andere doordat het een gesloten systeem was waarvan niet-microsoft websites niet graag gebruik maakten omdat Microsoft te veel als een vijfde wiel aanvoelde.

Nu is er het concept van identity 2.0; een user centric identiteitsmodel waarin een gebruiker zelf bepaalt wat hij aan wie prijs geeft en controle hierover houdt.

OpenID is een van de pogingen om het ideaal van identity 2.0 te benaderen (ik zeg benaderen omdat zij hier nog niet in zijn geslaagd).

Hoe werkt het vanuit een gebruikersperspectief?

Stap 0: Je meldt je aan bij een van de OpenID providers, zoals Myopenid, Verisign of Sxipper. Hier geef je jouw persoonlijke gegevens op voor zover je wilt, zoals naam, geboortedatum en land. Je kan meerdere persona’s opgeven en kiezen welke daarvan openbaar zijn. Vervolgens is je inlognaam je URI bijvoorbeeld barrywoudenberg.myopenid.com. Deze URI kan je wijzigen en koppelen aan je eigen domein, zoals mijnwebsite.nl door drie regels code aan je HTML header toe te voegen (lees hierover meer).

Stap 1: Als je vervolgens naar een website gaat, bijvoorbeeld iwantmyopenid.org, die gebruik maakt van OpenID voor inloggen dan type je jouw URI in.

Stap 2: Vervolgens verwijst de loginpagina mij door naar de pagina van mijn openid provider, waar ik mijn wachtwoord invul. Omdat ik voor eerste keer inlog bij iwantmyopenid.org (=relying party), stelt mijn openid provider de vraag welke persona ik vrij wilgeven aan de relying party en of ik dat elke keer wil of per keer.

Stap 2b: Ik geef mijn default persona aan en stel in dit altijd mag voor deze website.

Stap 3: Voortaan hoef ik na het typen van mijn loginnaam (op iwantmyopenid.org) alleen mijn wachtwoord (op de pagina van mijn ID provider) in te typen en ik ben ingelogt.

Voordelen

OpenID is een lichtgewicht identiteitssysteem dat gemakkelijk te implementeren is in websites en eenvoudig is voor gebruikers. OpenID is decentraal en user centric zodat gebruikers kunnen bepalen wat zij blootgeven en wat niet.

OpenID stelt gebruikers nu in de gelegenheid om zonder gedoe te experimenteren met nieuwe diensten en communities. Als ik nu een livejournal wil bij livejournal.com kan ik met openid meteen inloggen, geen gedoe meer.

Bovendien geeft OpenID de mogelijkheid om een centrale identiteit te creëren verspreid over decentrale netwerk van communities, waarmee je een consistent beeld (reputatie) van jezelf neerzet. Hierdoor kan je je status en credits van een community naar de andere meenemen. In de presentatie van Scott Kveten worden zelfs voorbeelden gegeven zoals het delen van informatie met vrienden op een need to know basis, en via iCal zelfs vrienden afspraken te laten maken in je agenda.

Nadelen

Openid is geen trust systeem. Met andere woorden, er is geen zekerheid dat je zegt wie je bent. Ik zou dus een openid kunnen hebben en claimen dat ik ‘Barry White’ ben.

Openid is daarmee, in de huidige constructie, geen systeem dat geschikt is voor transacties die validatie van jouw identiteit vereisen, zoals DigiD en iDeal dat wel kunnen.

Kansen

Zoals elk systeem is OpenID alleen een succes als er genoeg vraag (gebruikers) en aanbod is. Hoewel OpenID nog relatief onbekend is hebben een aantal grote partijen inmiddels hun steun toegezegd aan OpenID, zoals Microsoft, Sun, Technorati, Drupal, Joomla, Sxipper en natuurlijk Livejournal. Inmiddels zijn er meer dan 1000 websites, en dit aantal groeit wekelijks met 7%. Wat vraag betreft werken inmiddels 12-15 miljoen gebruikers met OpenID.

Hoewel OpenID nog niet perfect is, is het zeker een goede poging met potentie uit te groeien tot een wijdverbreide en algemeen geaccepteerde standaard. OpenID is een eerste serieuze stap naar decentraal beheer en mobiliteit van je digitale identiteit. Massa in vraag en aanbod zijn een eerste vereiste om OpenID een succes te maken: een beetje een kip of ei discussie. Ik heb dit weekend aan den lijve ondervonden hoe makkelijk het werkt en hoe uitnodigend het is om hierdoor nieuwe diensten uit te proberen. Het is hierom dat ik OpenID een warm hart toedraag en daarom iedereen oproep om een OpenID te nemen.

Zoals Ed Bott zijn stuk over digitale identiteit op zijn blog op ZDNET terecht afsluit: (…) identity management should be a secure, open, interoperable process that you control. It’s your identity, after all.

Het concept van identity 2.0 intrigeert mij enorm. Ik ben daarom dieper in de materie aan het duiken rondom digital identity op het web. Inmiddels ben ervan overtuigd dat het concept van identity 2.0 een veelbelovend antwoord is op de huidige trends van decentralisering van netwerken, privacybescherming, vraag naar transparantie, toenemende electronische dienstverlening door publieke en private instanties, en een toenemend aantal digitale identiteiten en evenzoveel logins & wachtwoorden. Het wereld wijde web is niet langer alleen een web van informatie, maar ook een web van logins en ID’s. Hoe dit allemaal in elkaar past ga ik de komende tijd onderzoeken. to be continued dus..

Een goede poging tot identity 2.0 is OpenID. Zie hier een kleine demo van OpenID

Deze week maakte Linden labs, het bedrijf achter de 3d wereld Second Life, bekend hoeveel actieve gebruikers Second Life telt. Wat blijkt? Second Life is veel minder bevolkt is dan vaak verondersteld wordt. In Nederland blijkt dat van de 300.000 aangemaakte accounts, slechts 17.000 actief gebruikt worden. Onder actief gebruik wordt per maand een uur of meer speeltijd gerekend.

Web 2.0%

Het bekende concept van de internetbel lijkt ook voor SL op te gaan. En dat terwijl in Nederland bedrijven en zelfs de gemeente Zoetermeer geïnvesteerd hebben in een online vestiging.

Toch is de hype van SL geen fenomeen op zich. Veel ophef bestaat er over websites, diensten en programma’s die het predikaat “web 2.0? krijgen. Toch moeten we oppassen om de impact van web 2.0 te grote proporties te laten aannemen. Internet usability goeroe Jakob Nielson haalde onlangs een onderzoek aan dat stelt dat van de bezoekers van web 2.0 websites 90% alleen bezoekt, en slechts 1% regelmatig content aanlevert. Gebruikers van web 2.0 zijn dus op te delen in twee soorten gebruikers, slechts een klein deel produceert content en participeert. De bulk van de gebruikers van web 2.0 is consumeert vooral a la web 1.0. Internet mag dan een trend zien in het ontstaan van web 2.0 (aanbod), de vraag is beduidend kleiner. Anders gezegd, web 2.0 mag dan in toenemende mate een feit zijn, zoiets een nieuwe gebruiker – een zogenaamde user 2.0 – blijft nog grotendeels achterwege.

lees hier meer over het bericht.

Deze week was de WorldWide Developers Conference van Apple in San Fransico. Een jaarlijks event dat Apple organiseert voor hardware- en softwareontwikkelaars. Deze WWDC stond voornamelijk in het teken van Leopard, de nieuwste versie van mac OSX, maar daarnaast was er ook wat aandacht voor Safari en de iPhone. In de keynote van Steve Jobs laat hij 10 nieuwe features van Leopard liet zien.

Veel van de nieuwe features, hadden vooral een estetische waarde en verbeteren ongetwijfeld de gebruikerservaring. Maar als ik kijk naar de features waar de keynote aandacht aan besteedde, dan sprongen drie features er voor mij uit als zakelijke gebruiker. Dat is allereerst de nieuwe finder die nu integraal zoekt met alles wat in verbinding staat met de computer, zoals externe HD’s en andere computers in het netwerk.

Ook handig in een kantooromgeving zijn de nieuwe functies van iChat, het programma dat je in staat stelt aan webconferencing te doen. In de versie van iChat die wordt verscheept met Leopard is het mogelijk om allerhande programma’s die je opent zichtbaar te maken (te delen) met de ander. Handig als je thuis werkt en vorderingen met je powerpointpresentatie met een collega wil delen en ter plekke bespreken. Zie hier een demo van iChat.

Nog interessanter is de functie die bekend staat in Leopard als Timemachine. Timemachine is een automatisch backupsysteem dat verwijderde bestanden terughaalt. Dit is een onmisbare functie in bedrijfsomgevingen, waar over het algemeen geen backups worden gemaakt (althans niet van individuele laptops). Slechts enkele luttele procenten van computergebruikers maakt regelmatig backups. Dit is een zorgelijk cijfer, helaas leren de meeste computergebruikers het nut van backups als het te laat is. Tot deze groep kan ik mij helaas ook rekenen. Sinds die tijd maak ik regelmatige backups van al mijn systemen met mijn LaCIE die rechtstreeks op mijn routermodem is aangesloten. Het is een goede zaak dat dit bij een OS standaard zit ingebakken. In windows mis ik dit helaas, hoewel dit Microsoft misbruik van monopolie beschuldigingen zou opleveren als ze dit wel zouden doen.

Over Microsoft gesproken, Steve Jobs zou Steve Jobs niet zijn, als er naast allerlei nieuwe mac OSX functies, ook een aantal keer uitgehaald zou worden naar Microsoft. Zo stelt Jobs dat Leopard in verschillende versies zal verschijnen. De prijs? ‘We’ve got a basic version, which is gonna cost $129,- … We’ve got a premium version which is gonna cost ……$129,- We’ve got a business version which is gonna cost $129,- We’ve got a enterprise version which is gonna cost $129,- And.. And, we’ve got an Ultimate version, we’re throwing everything in.. which is gonna cost $129,-. We think most people will buy the ultimate version!’

Je kan de keynote van Steve Jobs bekijken op: http://events.apple.com.edgesuite.net/d7625zs/event/.

Vandaag stond op alle grote IT-nieuwssites de mededeling dat Apple sinds vandaag een béta van Safari 3 beschikbaar heeft gesteld. Dit is geen groot nieuws, dat ditmaal een versie voor windows xp/vista beschikbaar is gesteld wel! Ik vind het een opmerkelijke stap die Apple richting Microsoft doet. Toegegeven, dit is niet het eerste softwarepakket dat Apple ook voor het windowsplatform geschikt maakt, iTunes is tenslotte ook voor de windows beschikbaar. Echter, iTunes is verschenen om de iPod voor een breder publiek beschikbaar te maken dan alleen mac users. Een internet browser daarentegen is een directe concurrentie met IE (en firefox).

Je kan echter gissen naar de motieven om safari voor windows te ontwikkelen. Het is immers moeilijk binnendringen in een markt die bijzonder conservatief is en een grote marktspeler kent: internet explorer, met daarnaast Firefox (mijn favoriet) en kleine spelers zoals Opera, die ondanks goede concurrenten moeizaam aan marktaandeel lijken te winnen. Safari moet dan wel een enorme toegevoegde waarde hebben om een minimaal marktaandeel te verkrijgen.

Dit wekte mijn interesse nogal. Tijd om Safari te downloaden en uit te proberen. Toegegeven, Safari start snel op en laadt pagina’s snel (renderen). Echter, zoals bekend bij béta-software, Safari crasht snel. Als ik een pagina bezoek waar ik een zoekopdracht wil uitvoeren, loopt Safari subiet vast. Jammer! Desalniettemin, wel een aantal mooie features ontdekt. Safari heeft, bij mijn weten, als enige de mogelijkheid om RSS feeds normaal weer te geven, met de mogelijkheid om de hoeveelheid tekst weergegeven per RSS-item kleiner/groter te maken.

Verder ben ik wel gecharmeerd van de minimale en clean look ’n feel. Safari is zoals je mag verwachten van een goede browser tabbased. Een andere handige functie, die ik mis bij IE7, is de zoekfunctie die zoekt terwijl je typt, net als bij firefox. Safari voert deze functie net wat beter uit, door de zoekopdrachten op te lichten en de overige tekst te faden.
Een functie die ik niet kende, was private browsing, een functie die ervoor zorgt dat browsing history niet wordt bijgehouden.
Tot zover een quickscan naar Safari. Alles ziet er goed uit en zal ongetwijfeld goed en snel werken zodra het Safari het beta stadium overstijgt. Is het genoeg om een marktaandeel van proportie te behalen? Vooralsnog niet, tenzij Apple een nog niet gecommuniceerde strategie ontplooit die Safari onmisbaar maakt, zoals zij eerder met iTunes hebben bereikt.

Safari is op de Apple website te downloaden.

Vandaag naar het verjaardagsfeestje van collega John geweest. Geheel in stijl, maakt hij zijn feestje “web 2.0″ style, met zijn eigen tag en hyve.

Voor meer foto’s neem eens een kijkje op flickr.

Gisteren had ik een reünie van mijn basisschool in Amersfoort. Een groot deel van mijn klas was aanwezig en het was erg gezellig. Ik sprak mijn meester uit groep 6 en 8, meester Piet, die mij vertelde dat naast het versturen van uitnodigingen per brief naar de laatst bekende adressen, hij zelf ook via hyves op zoektocht is gegaan. Na een korte zoektocht heeft hem dit toch zo’n 150 oudleerlingen opgeleverd.

Aan het einde van de reünie afgesproken met mijn klasgenootjes contact te houden en binnenkort een klassenreünie te organiseren. Hoe? Via een klassenhyve natuurlijk!

Afgelopen week ook via Hyves benaderd door een oud-klasgenootje van mijn middelbare school. Had haar in geen jaren meer gesproken noch gezien. Zij had geen telefoonnummer of emailadres van mij en ik niet van haar. Zij hyvede mij om te laten weten dat ze bezig is een reünie voor onze beide VWO-klassen te organiseren. Hoe? Ofwel door mijn naam te zoeken op hyves, ofwel om te zoeken in de hyvesvrienden van haar reeds bestaande hyvesvrienden. Daarmee lijkt de theorie dat je in 6 stappen iedereen ter wereld, zelfs meneer Bush, steeds beter te operationaliseren is (six degrees of seperation).

Grappig om te zien dat het sociale web niet alleen gebruikt wordt om contact met bestaande vrienden en kennisen te onderhouden, maar ook je vroegere vrienden en klasgenootjes op te zoeken. De tijd dat oude vrienden en kennissen uit je gezichtveld verdwijnen en je hen nooit meer gemakkelijk terugvindt, lijken voorbij met websites als hyves, schoolbank, weblogs en natuurlijk google.

Barry heeft een hyve op http://barry-woudenberg.hyves.nl/