Barry Woudenberg

Why the Many Are Smarter Than the Few and How Collective Wisdom Shapes Business, Economies, Societies and Nations

Afgelopen week mijn eerste audioboek gekocht online via Itunes store: The Wisdom of Crowds geschreven door James Surowiecki. Het was wel even wennen om naar een boek te luisteren op mijn ipod, maar went bijzonder snel. Voor ik het wist zat ik in de trein, wandelde ik naar mijn werk of stond ik de afwas te doen terwijl ik tegelijkertijd naar dit audioboek luisterde.

Wisdom of crowds wordt vaak in een adem met andere web 2.0 boeken genoemd zoals the tipping point, the long tail en wikinomics. Van dit rijtje heb ik alleen the tipping point (tot dusver) gelezen, maar kan concluderen dat ik The wisdom of crowds beduidend minder interessant vond. Wellicht dat het luisteren in plaats van het lezen hier nog een extra dimensie in speelde, maar Surowiecki’s boek ervaar ik als langdradig, volgemikt met eenzijdige voorbeelden die het gros van het boek vullen zonder een sterk en overtuigend verhaal van het concept wisdom of crowds neer te zetten.

Het gegeven an sich is bijzonder interessant te noemen. Surowiecki noemt als een van de eerste voorbeelden de collectieve uitkomst van het raden van het gewicht van een dier. Individuele schattingen van het gewicht kloppen niet, maar het gemiddelde van alle schattingen levert het exacte gewicht van het dier op. Een ander bekend voorbeeld is het schatten van het aantal knikkers in een pot.

Veronderstelling van Surowiecki achter de dynamica van collectieve wijsheid is dat een groep met diverse samenstelling van individuen elkaars individuele bias opheft. Zet teveel experts bij elkaar en je hebt mensen die allemaal binnen hetzelfde kader denken, en zich schuldig maken aan ‘groupthink’, waarin er geen plaats is voor andersdenkenden en conformeren de norm is. Veel meer ter verklaring van het concept geeft Surowiecki in zijn boek niet. En dat stelt mij wel teleur. Daarentegen focust hij zich op vier principes (diversiteit van de groep, onafhankelijkheid van individuele denkers, een goede wijze van aggregatie van meningen en decentralisatie) die noodzakelijk zijn om wisdom of crowds te aan te boren. Deze principes onderbouwt hij echter met massa’s voorbeelden meer vragen dan antwoorden opleveren.

Wel geeft Surowiecki een aantal interessante bevindingen: zo treedt wisdom of crowds ook op als de ‘crowd’ niet over volledige informatie beschikt. Sterker nog, hoe meer informatie zij krijgen, des te onnauwkeuriger de voorspellingen. Zo komt Surowiecki hier en daar met interessante weetjes en anecdotes, maar komt niet echt tot de kern van zijn verhaal. Voor datgene wat hij over de wisdom of crowds zelf wilde meegeven was een boek niet nodig geweest. Surowiecki is tenslotte van beroep columnist voor The New Yorker en had zijn concept dan ook meer recht gedaan door het in een essay te verwoorden dan er een heel boek aan te spenderen.