Barry Woudenberg

Onlangs gaf ik een presentatie over web 2.0 voor een groep ambtenaren. Hierin schetste ik enkele web 2.0 principes en trends. Een van deze trends is openheid, welke zich op verscheidene wijzen manifesteert rondom web 2.0. Er is openheid/transparantie als het gaat om functionaliteit (API), techniek (open standaarden), gebruikers (denk aan profielinformatie op sites als hyves) en content (creative commons). Als het gaat om een trend rondom openheid/transparantie, dan vallen initiatieven zoals OpenSocial en dataportability.org op. Mijn stelling is dat deze initiatieven een poging of er op z’n minst van de schijn van lijkt te hebben dat web 2.0 diensten werkelijke transparantie, en user control over hun content nastreven waarin de gebruiker bepaald en wat en waar er met zijn gegevens gebeurd.

Internetgebruikers zouden in de toekomst wel eens veel meer controle over hun gegevens kunnen hebben dan nu het geval is. Momenteel zie je veel web 2.0 diensten die API’s ontwikkelen die a la Facebook en Myspace content en functionaliteit naar binnen toe loodsen. Maar wellicht dat er - zoals Marc Canter dat noemt - 2-way API’s komen. Oftewel vrijelijk overdraagbare content van de ene dienst naar de andere.

De terechte vraag die ik uit het publiek kreeg was waarom dit in het belang is voor webdiensten om zich zo kwetsbaar op te stellen. Met andere woorden, waarom zou een dienst zijn huidige lockin op jouw content opgeven. Mijn antwoord hierop, aangevuld met enkele extra verklaringen, is:

1. Openheid en transparantie is hip als concept binnen de wereld van web 2.0;
2. Omdat internetgebruikers dit willen en verwachten. Zie de huidige verontwaardiging dat gebruikers van Facebook hun content alleen naar binnen kunnen krijgen, maar niet eruit;
3. Omdat web 2.0 diensten niet alles doen als het gaat om functionaliteit en daarom verrijkt kunnen worden door samenspel met andere diensten. Web 2.0 diensten richten zich veelal op één kerncompetentie (foto’s óf muziek óf to-do lijstjes, maar niet allemaal tegelijk), waardoor additionele functionaliteiten zowel op het eigen als een ander platform een toegevoegde waarde biedt voor gebruikers. Immers, van Twitter naar Facebook is interessant, maar andersom wellicht ook. Of diensten die zich specialiseren enkel in de aggregatie van al deze informatie (a la netvibes en pageflakes, maar dan voor meer dan RSS feeds).

Daarentegen geldt deze portabiliteit van content niet alleen voor verschillende soorten diensten, maar ook concurrerende diensten. De vervolgvraag is dan ook: waarom zouden Hyves, Orkut en Myspace hun gebruikerscontent onderling uitwisselbaar willen maken?

Dit is echt een lastige vraag, die cynici doen roepen dat webdiensten dit enkel roepen (middels deelname aan bovengenoemde initiatieven) maar nooit zullen doen. Mijn beste antwoord hierop is de volgende:

lidmaatschap van de ene web 2.0 dienst sluit de andere niet uit. Dit hangt ook samen met de constatering dat iedere web 2.0 dienst ( (social network)) zijn eigen doelgroep/oriëntatie ( i.e. hyves voor vrienden, LinkedIn voor zakelijke contacten) en functionaliteiten kent.

Portabiliteit, privacy en identity 2.0
Discussiepunt is dan nog wat nou precies jouw content is. Volgens Robert Scoble zijn de 4999 contacts op zijn Facebook profiel ZIJN gegevens. Facebook denkt daar anders over (en blokkeerde zijn exporteerpogingen van deze content). Wat mij betreft zijn profielgegevens de persoonlijke informatie van 4999 mensen die ieder voor zichzelf zouden moeten beslissen. Portabiliteitsinitiatieven zouden daarmee ook moeten rekening houden met user consent van internetgebruikers. Portabiliteit brengt daarnaast nieuwe mogelijkheden voor hen die kwaad willen met jouw persoonlijke gegevens (spam, dataminig etc.). Dit maakt privacy issues en identity management des te belangrijker.

Hiermee is een taak weggelegd voor Identity 2.0 initiatieven zoals OpenID om hun scope te verbreden naar meer dan alleen Single SignOn (SSO), maar ook profiel- en persoonlijke informatie in zijn algemeenheid moet opnemen. Hiermee kan toestemming om content te delen met anderen, uit te wisselen of over te dragen naar andere diensten op een transparante, veilige en gebruikersgerichte (user centric) plaats vinden.