Barry Woudenberg

Deze week publiceerde het CBP een onderzoek naar aanleiding van de Europese dataprotectiedag. Ten behoeve van het onderzoek zijn burgers gevraagd naar hun mening ten aanzien van privacy en gegevensdeling. Uit het onderzoek komt naar voren dat burgers de toename in gegevensdeling binnen de overheid accepteren en dat dit zij dit doen vanuit de gedachte dat het onvermijdelijk is. De acceptatie komt dus niet voort uit het geloofd dat de overheid zorgvuldig met gegevens omgaat. CBP-voorzitter Kohnstamm stelt dat burgers behoefte hebben hoe er met hun gegevens moet worden omgegaan.  Net als Kohnstamm ben ik voorstander van meer transparantie in het gebruik van persoonsinformatie. Ik zou bijvoorbeeld graag zien dat bij het EPD  Read the rest of this entry »

“Vaker emailen met de overheid” zo kopt o.a. de Telegraaf met een artikel over een onderzoek uitgevoerd door Ernst en Young. Uit het onderzoek komt naar voren dat burgers veel vaker de mogelijkheid willen krijgen mee te denken c.q. spreken over besluitvorming en infrastructurele projecten en de mogelijkheid krijgen tot e-voting. Hoewel ik betwijfel of dit voor een groot deel van de bevolking geldt, ben ik ervan overtuigd dat de prosument / burger 2.0 hieraan zeker een boodschap heeft. Wat ik interessanter vind is de constatering dat slechts een klein deel van de burgers (1/5) zich zorgen maakt om privacy. Hierover wil ik het volgende kwijt:

1. Enerzijds is het zorgwekkend hoe weinig besef de gemiddelde burger heeft van privacy aspecten op het internet. Sterker nog, mensen geven hun wachtwoord gemakkelijk vrij, terwijl diezelfde groep er niet over piekert hun PIN-code vrij te geven. Feit is alleen dat het een (wachtwoord .e.d) steeds meer verbonden raakt c.q. dezelfde implicaties heeft als het vrijgeven van een PIN-code. Zeker naarmate meer en meer dienstverlening (ook internetbankieren) via internet geschiedt. Daarom is het belangrijk om hierover meer en betere voorlichting te geven. Hier ligt een taak van de overheid.
2. Anderzijds, moeten overheden hun zorgen over privacy opzij zetten en stoppen met denken vóór de burger. In plaats daarvan: licht burgers beter in (zie punt 1) en laat het aan burgers vrij of zij wel of niet (een heel klein deel van) hun privacy willen vrijgeven ten behoeve van betere e-dienstverlening en e-participatie in overheidscontext.

De stelling dat initiatieven zoals OpenSocial en Dataportability.org vooral een schijnvertoning zijn van webdiensten om de illusie van  dataportabiliteit hoog te houden, lijkt te worden weersproken. Woensdag maakte hyves bekend dat hun netwerkdienst een API operationeel heeft die o.a. werkt met de OpenSocial API van google. Naarmate meer diensten hierop aansluiting zoeken ontstaan er interessante mogelijkheden om gegevens tussen meerdere netwerksites te laten praten met nieuwe diensten.

Belangrijk discussiepunt blijft de vraag waar de grens ligt met het extraheren van online profielen (lees persoonsinformatie). Naarmate de mogelijkheden steeds groter worden om datamining en acties t.b.v. gerichte spam te gebruiken, Read the rest of this entry »

Onlangs gaf ik een presentatie over web 2.0 voor een groep ambtenaren. Hierin schetste ik enkele web 2.0 principes en trends. Een van deze trends is openheid, welke zich op verscheidene wijzen manifesteert rondom web 2.0. Er is openheid/transparantie als het gaat om functionaliteit (API), techniek (open standaarden), gebruikers (denk aan profielinformatie op sites als hyves) en content (creative commons). Als het gaat om een trend rondom openheid/transparantie, dan vallen initiatieven zoals OpenSocial en dataportability.org op. Mijn stelling is dat deze initiatieven een poging of er op z’n minst van de schijn van lijkt te hebben dat web 2.0 diensten werkelijke transparantie, en user control over hun content nastreven waarin de gebruiker bepaald en wat en waar er met zijn gegevens gebeurd.

Read the rest of this entry »

Vandaag kopte gratis treinkrant Metro ‘Gevangenis geeft administratie mee’. Kern van het artikel: een gedetineerde krijgt tijdens zijn verlof meer documenten mee dan voor zijn ogen bestemd zijn. Naast documenten over de gedetineerde zelf, zaten ook functioneringsgespreksverslagen, adressen van gevangenispersoneel, vergaderingsnotulen over vermeende misstanden van het gevangenispersoneel bijgevoegd. Dit verhaal roept uiteraard associaties op met verhalen vanuit o.a. Defensie rondom vermiste USB-sticks.
Een belangrijk verschil is echter dat in het geval van de gevangenis papieren informatie betreft en in andere gevallen electronische informatie. Dit is op zichzelf een interessant feit in de privacydiscussie rondom electronische dossiers e.d. De angst dat electronische opslag van informatie vertrouwelijkheid en privacyschending in de hand werkt, geldt blijkbaar net zo goed voor papier.